Data ostaniej modyfikacji:
2018-12-11
Ilość wejść na stronę:
1077215







XXI Zgromadzenie Plenarne, 20-21.10.2016r. Warszawa

wersja do druku | 2016-05-31

 

Magnificencje, Szanowni  Państwo Rektorzy, 

 

 XXI  Zgromadzenie  Plenarne  KRZaSP  odbyło   się w   dniach  20-21 października   2016  r. w  Warszawie.   Organizatorem  zgromadzenia była   Wyższa Szkoła  Turystyki  i  Języków  Obcych  w  Warszawie.  

Program XXI ZP KRZaSP 20-21.10.2016.pdf

 

Przewodniczący   Konferencji Rektorów Zawodowych  Szkół Polskich  prof. Waldemar Tłokiński  podsumował   działalność  KRZaSP  w  III  Kadencji.  

 

Magnificencje, Drogie Koleżanki i Koledzy,

wiosną bieżącego roku Konferencja nasza obchodziła 10-lecie swojej obecności w świecie stowarzyszeń akademickich. Teraz, jesienią, mijają cztery lata byłej kadencji władz Konferencji. Żeby nie powtarzać tego, co przedstawiłem Państwu w szczegółowym  raporcie, zwrócić chciałbym uwagę na kilka najważniejszych kwestii.

1.      Umocowanie Konferencji w Ustawie nałożyło na nią liczne obowiązki. Pozostają one w ukierunkowaniu na zewnątrz naszego środowiska jak i wewnątrz. Wśród  działań zewnętrznych dominowały opinie dla Ministerstw, dotyczące projektów aktów prawnych. W opiniach tych mieliśmy szansę wyrażenia swoich stanowisk odnośnie do proponowanych zmian w obszarze szkolnictwa wyższego, oświaty, spraw wewnętrznych i sprawiedliwości. W niektórych sprawach, szczególnie związanych z naszymi interesami, zwracałem się z prośbą do Państwa o nadsyłanie opinii i stanowisk. Niestety odzew był znikomy.

2.      Kolejne obowiązki Konferencji to stałe uczestnictwo w posiedzeniach Parlamentu, szczególnie Komisji Edukacji, Nauki i Młodzieży, jak również spotkania Władz Konferencji z kierownictwem resortu nauki, Polskiej Komisji Akredytacyjnej oraz Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

3.      W ramach struktur szkolnictwa wyższego w Polsce realizowana jest bieżąca współpraca z Konferencją Rektorów Akademickich Szkół Polskich oraz Fundacją Rektorów Polskich, na mocy zawartych parę lat temu porozumień  o współpracy strategicznej.

4.      Wewnętrzne zadania, to zgodnie z wolą członków Konferencji wyrażoną w formie uchwał na Zgromadzeniach Plenarnych, troska o pozytywny wizerunek sektora niepublicznych uczelni zawodowych w mediach i społeczeństwie. I chociaż sprawy wizerunkowe dotyczą efektów poza samą Konferencją, to zadania jakie wynikają z tego faktu dotyczą działań wewnątrz samej Konferencji (obraz nieuczciwej konkurencji, nieetyczne zachowania w sposobie zarządzania uczelniami, fakty braku odpowiedzialności za los kształconych studentów,  regionalne problemy niechęci obu sektorów akademickich, itp.).

5.      Do zadań wewnątrzśrodowiskowych zaliczyć należy też podejmowanie mediacji z Prezydium PKA w sytuacjach poczucia krzywdy odnośnie do rodzaju uchwał.

Nakreślony wyżej obraz realizowanych prac wymaga niezbędnego komentarza. Po pierwsze, realizacja zadań na zewnątrz Konferencji utrwala naszą obecność i jej obraz  na rynku edukacyjnym w zmieniającym się świecie społeczno-politycznym. Trzeba wyraźnie powiedzieć, w dobie kryzysu demograficznego i walki o studenta sektor niepubliczny szkół wyższych nie jest pieszczochem władzy. Są oczekiwania, że sami się zniszczymy: zniknie wiele prywatnych szkół z powodu braku studentów lub złego zarządzania,  środowisko ulegnie dezintegracji organizacyjnej, zniknie nasza Konferencja, przestanie się o nas mówić, problem sam się rozwiąże.

Taka wizja dla naszego środowiska, które w większości wniosło znaczący wkład w edukację wyższą w Polsce, zbudowało wartościową infrastrukturę, stało się rozpoznawalne za granicą, jest nie do przyjęcia. Po drugie, musimy podjąć zdecydowane działania jednoczące nasze środowisko, wbrew egoistycznym tezom, głoszonym przez niektóre szkoły, ze uczestnictwo w Konferencji niczego nie daje. Konferencja nie jest ciałem obcym w środowisku, nie ma co  dawać za darmo. Jest ona uosobieniem wspólnego, świadomego planu i działań na rzecz wspólnego dobra. Te uczelnie, które tego nie rozumieją i egoistycznie patrzą na czubek swego nosa, pozostaną wkrótce w izolacji środowiskowej, zgodnie z powszechnie przyjmowaną mądrością, że obecne czasy wymagają szczególnej troski o odpowiedzialną integrację i konsolidację każdego środowiska, które chce przetrwać.

Nie muszę Państwa przekonywać, że jesteśmy bacznie obserwowani, są środowiska wyczekujące oznak naszej słabości. Dotychczasowa postawa Prezydium Konferencji, aktywność w bieżących pracach legislacyjnych, czego dowodem była chociażby zmiana wielkości minimum kadrowego na studiach licencjackich, otwierają drogę na dalsze uczestnictwo konferencji  w debacie akademickiej na temat nowego prawa o szkolnictwie wyższym.

Po trzecie, formą docenienia naszej akademickiej aktywności środowiskowej stało się umieszczenie w programie najbliższego,  listopadowego posiedzenia Rady Głównej wystąpienia Przewodniczącego Konferencji referującego najważniejsze postulaty środowiska niepublicznych uczelni zawodowych. Jest to niezwykle ważne wystąpienie i dyskusja, od czego zależeć będzie poparcie postulatów przez RGNiSW w ministerialnych pracach nad nowym prawem. Do tej dyskusji kierownictwo Rady podeszło niezwykle odpowiedzialnie. Prof. J. Woźnicki odbył trzy wizyty środowiskowe w uczelniach niepublicznych Gdańska, Bielska Białej i Poznania, spotykając się tam z przedstawicielami uczelni niepublicznych w regionie, władzami samorządowymi i innymi oficjelami, w celu pozyskania aktualnych informacji o obrazie funkcjonowania uczelni niepublicznych, ich problemach i realnych szansach dalszego rozwoju. Ten obraz skonfrontowany zostanie z obrazem przedstawionym w listopadowym wystąpieniu Przewodniczącego Konferencji i będzie miał wpływ na kształt dyskusji i ostateczne stanowisko Rady.

Konferencja stara się również wskazywać na aktualne strategiczne możliwości rozwoju, szczególnie atrakcyjne dla naszego sektora. Dzisiejszy wykład prof. A. Kraśniewskiego jest właśnie tego typu wskazaniem prowokującym do refleksji i podjęcia się nowych działań.

Muszę jednak również wskazać na słabe strony naszego działania korporacyjnego. Przede wszystkim bardzo zła komunikacja wewnątrz Konferencji. Trudności z  podejmowaniem bezpośrednich rozmów Biura Konferencji z Rektorami osłanianymi skutecznie przez nie zawsze sympatyczne sekretariaty prowadzą do zapaści informacyjnej i słabej skuteczności pracy Konferencji zarówno na zewnątrz jak i do wewnątrz środowiska. Przekazywane poprzez stronę Internetową nowości i komunikaty wiszą w pustce, gdyż brak na nie jakiegokolwiek odzewu. Coraz trudniej z organizacją statutowych spotkań dwa razy do roku. Koszty zredukowane zostały do minimum, jeśli przestaniemy się spotykać, to będzie to pierwszy krok do likwidacji Konferencji, a nikt odpowiedzialny nie odważyłby się na taką przyszłość. Nie trzeba przypominać, że decyzja założenia uczelni oznaczała równocześnie niepisaną zgodę na działanie na rzecz całego środowiska i wspólne budowanie jego potencjału. Innej drogi nie ma. Tworzymy obraz paradoksu: upominamy się o działania władz politycznych na rzecz całego sektora niepublicznego i jednocześnie sami się z niego wypisujemy. A potem tacy zdziwieni, że nie jesteśmy traktowani poważnie. Kolejna sprawa, to regularność w płaceniu składek. Aktualna liczba członków Konferencji, zmniejszająca się liczba studentów, znaczne opóźnienia w płaceniu składek, po kilkukrotnych monitach, prowadzą do budżetu, który wkrótce uniemożliwi opłacenie sekretariatu i księgowej (obydwie panie na ćwierć etatu). Pozostałe koszty utrzymania biura i większość kosztów związanych z pracami Biura ponosi uczelnia kierowana przez Przewodniczącego. Również działalność członków Prezydium odbywa się na ich własny rachunek.

Szanowne Koleżanki i Koledzy, przed nami kolejny ważny rok akademicki, kolejny rok przetrwania. To nie tylko przetrwanie poszczególnych uczelni, to przetrwanie całego sektora niepublicznych uczelni zawodowych. Od naszej postawy, od rozpoznawalności w świecie akademickim, od  dojrzałej odpowiedzialność jednego za wszystkich, wszystkich za jednego, zależeć będzie nasza przyszłość na najbliższe cztery lata (jak podają prognozy). W tym nurcie mieści się nasza odpowiedzialność za zbiorowy podmiot, reprezentujący nas, zgodnie z zapisem ustawy, i nasze interesy. W tym duchu kieruję słowa szczególnego apelu, w obliczu zarówno niebezpieczeństw jak i nadziei na wypracowanie nowego miejsca dla naszego sektora, w obliczu nowych zadań wynikających z wymogów stawianych całemu szkolnictwu akademickiemu. Zawodowość, coraz bardziej definiowalna, staje się naszym udziałem, wyznaczając i drogi dalszej aktywności, i nowe, ważne miejsce na mapie instytucji akademickich. Gwarantem skuteczności i zauważalności naszego głosu w społeczeństwie jest w najwyższym stopniu Konferencja Rektorów Zawodowych Szkół Polskich, wchodząca w kolejne dziesięciolecie swojej pracy.

 

Powrót